บทความคิดถึงพ่อ....ผู้ไม่เคยหยุดพัก
บทความคิดถึงพ่อ..... ...
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น......เป็นเบอร์ที่รู้จักดีและไม่เคยคิดจะลบมันออกไปจากซิมมือถือ
เพราะหากครั้งใดที่หมายเลขนี้โทรมา......จะตัดสายทันที
และทำให้หวนคิดไปเมื่อหลายสิบปีก่อนที่บางอย่างจะเปลี่ยนแปลงไป....
อย่างไม่มีวันจะกลับไปเปลี่ยนแปลงได้อีก........ความเสียใจและความน้อยใจที่เคยมี
มันหายไปจนกลายเป้นความนิ่งเฉยไปแล้ว......ความรักที่คงเดิม......ความห่วงใยที่มี
ความเคารพรักและคิดถึงยังมีที่จุดเดิม......ที่ยังคงดำเนินต่อไปและตลอดไป
หากต่างที่การปฏิบัติที่เคยทำอยู่เป็นปกติ.....ที่บรรดาเพื่อนฝูงและแม้แต่..ผู้หลักผู้ใหญ่
ที่ท่านให้ความเมตตาเห็นการกระทำที่คุ้นตา....ความดีที่มีต่อคนๆหนึ่ง
ที่ปีนี้ต้องเปลี่ยนจากการแสดงทางวาจา.....ทางกายสัมผัส.....คงไม่มีเกิดขึ้นอีก
และคำมั่นสัญญาในหัวใจที่มีต่อบุคคลท่านนี้.......จะยังมีตลอดไป
แม้ความดีที่มีไม่เท่าหนึ่งวินาทีที่ท่านห่วงใยได้มอบให้.........อย่างน้อยมันเป็นสิ่งที่
ควรกระทำตอบแทนแม้จะน้อยนิดก็ตาม.........ณ.เมื่อวันนั้นมาถึงหรือไม่ก็ตาม
สิ่งที่ท่านหวังและจะได้รับและท่านคงสุขใจที่สุดคือ.....การที่ได้ทำหน้าที่ภรรยาที่ดี
แม่ที่รักลูก.....เป็นคนที่สอนหลานของท่านให้เป็นคนที่รู้ค่าของการเกิดมาเป็นคน
คนที่มีหัวใจแห่งความเป็นคนเต็มร้อย.......หากเริ่มจากคนหนึ่งคน
จะเพิ่มอีกหลายๆคนจากร้อยเป็นพัน......จากพันเป็นหมื่น...แสน....ล้าน
การที่คนหลายคนเป็นคนดีได้จริง.........การร้องขอที่จะทำดีเพื่อท่านคงไม่เกิดขึ้น
และคงไม่ต้องรอให้ท่านต้องเข้าสู่วัยชราหรือต้องเจ็บป่วย...........
แต่นั้นคือสิ่งที่เก็บภายใต้หัวใจที่สุขและพอเพียงต่อสิ่งที่ท่านเคยขอ
ก่อนที่เสียงโทรศัพท์เครื่องนี้ดังขึ้นและทุกปิดเสียงให้หยุดดังลง...
.....ด้วยมือของเจ้าของโทรศัพท์.....ที่ให้ถ้อยคำอำลาสุดท้าย......เมื่อไม่นานมานี้
(เมื่อสิ่งที่ท่านเลือกคือการดำเนินชีวิต.......กับครอบครัวที่ท่านทอดทิ้งไม่ได้
และผู้หญิงคนหนึ่งและคนที่อยู่ระหว่างกลางของสองท่าน.....เคยอยู่ในฐานะที่เลือกไม่ได้
และการเลือกของท่านคือ......ปล่อยให้ผู้หญิงท่านหนึ่งที่ข้าพเจ้าเรียกว่า.....แม่
ได้ต่างไปต่างไปมีชีวิตในแบบที่ท่านเลือก)
….
….
….
ทุกครั้งที่มองพระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว.....พ่อของประเทศ
ผู้ที่เสียสละพระองค์เพื่อคนอีกหลายล้านคน......พระองค์ทรงประชวร
และทุกครั้งที่นั่งรถผ่านทุกครั้งที่คลิกเข้าไปเจอเรื่องราวที่หลายคนในอินเตอร์เน็ตเขียน
และหลายๆคนในทีวี......การทำดีเพื่อพ่อ.......
และพ่อต้องการสิ่งใดกัน......
(รู้สึกละอายใจเหลือเกิน.......เมื่อผู้โพสย้อนคิดไปถึงพ่อของตนเอง
ท่านคงน้ำตาไหลและเศร้าใจ......เมื่อโทรศัพท์ถูกตัดสายไป
ความดื้อรั้นทางความคิด......หรือความรักที่มีให้ท่าน
ด้วยการเสียสละ....ด้วยการเดินจากครอบครัวของท่านและไม่เคยหวนกลับไป
เป็นความคิดที่ถูกหรือผิด......เราไม่เคยถามเลยว่า.......สิ่งที่ท่านต้องการจากเรา
คือการให้อยู่หรือไป ....... )
เมื่อทบทวนและมองมุมกลับ
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเหน็ดเหนื่อยพระวรกาย
เมื่อวัยเด็กที่ผู้โพสจำความได้ยังไม่เคยเห็นพระองค์ไม่เคยหยุดทรงงาน
แม้ว่าพระองค์ถึงวัยที่ทรงหยุดทรงงานและพระองค์จะได้มีความสำราญส่วนพระองค์บ้าง
แต่....ณ.เมื่อก่อนที่พ่อยังทรงมีพระวรกายที่แข็งแรงมีพลานามัย
พวกเราทั้งหลายไม่ได้ทำดีให้พระองค์ท่านหรอกหรือ.....
ณ.วันนี้.....การทำดีเพื่อพ่อ.....จะเป็นเพียงกระแสนิยมที่ต่างคนต่างนำมาเพื่อ
เป็นกระแสแห่งการค้า......จนลืมว่า.....
สิ่งใดที่พ่อของชาติทรงต้องการที่แท้จริง.....
......................................................................................................................
บทความนี้ไม่ใช่การทำดีเพื่อพ่อ.....แต่เป็นบทความแห่งการเตือนสติของผู้โพส
ในฐานะลูกคนหนึ่งของพ่อ(ที่ขาดการเข้าใจพ่อ....หรือแม้การเข้าใจอาจไม่ทั้งหมด)
พ่อของชาติผู้ทรงสูงสุด ..... เป็นพ่อที่สูงสุดแห่งพ่อทั้งหลาย...
ที่ควรปฏิบัติ..ตามรอยพระบาท
เพื่อปลูกฝั่งจิตวิญญาณ.....ของลูกที่ดี......ที่มีสติ....ที่รักชาติ
วันอังคารที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2553
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น